Όνειρο

Τότε, μεσ’τον ρομαντισμό, τις παραισθήσεις και τον έρωτα

γευόμουν τον Παράδεισσο στα χείλη σου,

-τώρα, γεύσεις πικρές απομένουν,

τέτοιες, που στης Εδέμ τον κήπο δεν ταιριάζουν-

κι είχε χρώμα μπλε, σκούρο, βαθύ.


Τις νύχτες πια, περπατώ με τη σκιά σου,

νιώθω τα δάχτυλά σου, απαλά,

να μου χαιδεύουν τα μαλλιά.


Κι όλο πέφτω! Μη μ’αφήνεις!


Με πνιχτές κραυγές ηδονής άγγιξε

το ανήσυχό μου σώμα….


…..κι ύστερα γείρε πλάι μου,

αγκαλιασμένοι, να παραδώσουμε το πνεύμα μας

στο όνειρο….


….μαγικά σ’ακούω να μου ψιθυρίζεις πως, κάποτε,

ήμουν ο Παράδεισσός σου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s