Δάσος

Τα χείλη σου γαντζωμένα στα δικά μου

γυρεύουν ένα κόκκινο χρώμα.


Διψάω…


Η ψυχή μου αναζητά την φωνή σου.

Χάρισέ μου μια σου νότα.


Άφησέ με να δαγκώσω την ανάσα σου,

που απλώς φαντάζομαι  -γιατί δε γνώρισα-

πως μου ζεσταίνει ηδονικά το λαιμό…


…κι έπειτα, γλιστρά και χάνεται

-μαγικά-

σαν κερί που έσβησε μονάχο σ’ένα δάσος

ή σαν ρόδο που στον άνεμο τα πέταλα σκορπά

σα να’τανε φιλιά που δε δώθηκαν ποτέ.


Κι αν μεσ’τα μάτια σου φωλιάζει πυρωμένο βλέμμα,

ας είναι η φωτιά του που θα με κάψει, κι ας καώ.

Advertisements

2 thoughts on “Δάσος

  1. Ο/Η fakosepafis λέει:

    Ευχαριστώ πολύ Γιωτούλα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s