Καλά τον έκανες

Τον συναντώ στη γωνία που οδηγεί στο ΚΤΕΛ Γιαννιτσών. Χωρίς να σκεφτώ, σχεδόν αυτόματα, τραβάω τη σκανδάλη. Πέφτει νεκρός. Αναστατωμένη πασχίζω να χαθώ μέσα στο πλήθος. Ένοχη φαίνεται ότι είναι μια ηλικιωμένη γυναίκα, άγνωστη σε μένα. Τυχαία βρέθηκε εκεί.

Φτάνω σπίτι. Κλείνομαι στο εφηβικό μου δωμάτιο, κάθομαι στο πάτωμα, όπως ακριβώς τότε, που με έπεισε για την αλήθεια των λεγομένων του, με ένα μακρινό τηλεφώνημα.

Τι έκανα; Οι άνθρωποι που τον αγαπούν θα πονέσουν πολύ – μαζί τους κι εγώ; Αδύνατον να σκεφτώ καθαρά. Από τη μια, η λογική. Κλαίω. Φοβάμαι. Λυπάμαι. Τρέμω. Δεν μπορώ να αναπνεύσω. Οι συνέπειες. Από την άλλη, ο παραλογισμός. Δεν μπορεί να κάνει πλέον τίποτα!

Εξομολογούμαι στη μαμά και στην αδερφή μου τι είχα κάνει. Εισπράττω βλέμμα επικριτικό, αρχικά. Έπειτα, όσο φτάνει στο τέλος η αφήγηση, το βλέμμα αυτό γίνεται συγκαταβατικό και σύμφωνο με την ενέργειά μου. “Καλά τον έκανες!” Απίστευτο να το ακούς.

Εκκωφαντική βροντή.

Βδομάδες – μήνες αργότερα, κάθεται στον καναπέ της Τ. Στεφανίδου. Θέμα; Η περιπέτεια και η ζωή του.

Τ.Σ.: Για πες μας πως ήταν η Τ. (πρώην)

Αυτός: Α, η Τ. ήταν “θεογκόμενα”!

Τ.Σ.: Και μέχρι να γνωρίσεις την αγαπημένη σου Ρ. δεν υπήρξε κάποια άλλη στη ζωή σου;

Αυτός: Όχι. Καμία!

Ξύπνησα. Η ανάσα μου γοργή. Τα χέρια μου μουδιασμένα. Το πρόσωπό μου παραμορφωμένο, φυλακισμένο σε μια έκφραση τρόμου που με έχει καταλάβει.

(διευκρίνιση: δεν έχει σκοτωθεί κανείς και δεν βλέπω Στεφανίδου)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s