Αναπάντεχο

Κλείνει η πόρτα,

-για πάντα-

παγιδεύεται στο λεωφορείο.

Δακρυσμένη ψαχουλεύει,

να βρει το εισιτήριό της.

Το δείχνει στον ελεγκτή.


Ένας συνεπιβάτης της,

την κοιτάζει επίμονα,

μ’ ένα βλέμμα λυπημένο,

της χαμογελάει.


Ανοίγει η πόρτα,

η αγκαλιά,

η ματιά,

το άλλο της μισό.


Το ξέσπασμα.


Τα στήθη της τρέμουν,

απιθώνει το κορμί της στο πάτωμα.

Πνιχτά αναφιλητά,

πασχίζουν να γίνουν ανάσες.


Η φωνή της μάνας,

καθησυχαστική.


Η άσκοπη περιφορά

μιας νεκρής στη πόλη.


Η αναμονή.

Το τηλεφώνημα.

Η φωνή.

Το μήνυμα.

Η ευχή.

Το τέλος.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s