Υγρός τάφος

Γνώριζε ότι θα ήταν η καταστροφή της. Κάθε μέρα που περνούσε, έφτανε ένα βήμα πιο κοντά στο θάνατο. Μόνο που δεν ήταν σίγουρη σε ποιόν θάνατο. Τον δικό της?

Χρόνια έτρεμε το χέρι της, το στολισμένο με χρυσά βραχιόλια, μα πιο πολύ ανησυχούσε, που έτρεμε το μυαλό της.

Τα όνειρα της καταστράφηκαν, τα κατέστρεψε. Γυρεύει εκδίκηση γι’ αυτά που έσπασαν, γι’ αυτά που χάθηκαν. Η ψυχή της άθυρμα, στα χέρια των πολλών, που άφησε να την αγγίξουν. Δεν έμαθε να τη προσέχει. Δεν την αγάπησε.

Στα μάτια της, το μίσος όλων των ονείρων και ενός εφιάλτη. Άδραξε το μαχαίρι, το έσυρε στο λευκό λαιμό μιας ξένης.

Τώρα έμεινες μόνος.”

Σε λυπάται.

Νόμιζε πως η εκδίκηση θα ήταν γλυκιά. Έτσι το ήθελε. Έκανε λάθος.

Σου πήρε ό, τι είχες, αλλά εσύ πάντα βρίσκεις κι άλλα…κι άλλα…Είναι η απληστία, που δε σ’ αφήνει πραγματικά μόνο.

Στιγμές αργότερα συνειδητοποίησε, πως η ίδια θα είναι πάντα ξεχασμένη και αυτός πάντα ευτυχισμένος μέσα στη παραμυθένια δυστυχία και τον απέραντο κυνισμό του.

Και τότε, η γυναίκα με τα χρυσά βραχιόλια, ηττημένη, γεμάτη ενοχές, βυθίστηκε στον υγρό τάφο της.

Advertisements

One thought on “Υγρός τάφος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s