Σύμπτωση

Δύο άντρες διαφορετικής γενιάς, νοοτροπίας, σκέψης. Με συνδέει διαφορετικού είδους σχέση με τον καθένα. Ο ένας με ξέρει αρκετά, ο άλλος αμυδρά.

Μου έχουν αφιερώσει το ίδιο τραγούδι, το οποίο είναι και το μοναδικό, που μου έχουν αφιερώσει. Ένα τραγούδι, που αφιέρωσαν με διαφορετικό τρόπο, σε διαφορετική εποχή.

Προσεγγίζει έντονα το στυλ του ενός, ο άλλος θα μπορούσε να το ακούσει, αλλά δεν νομίζω ότι τον αντιπροσωπεύει.

Δεν έχει καμία σχέση με μένα! Δεν μου αρέσει καν.

Απλώς, όποτε το ακούω, θυμάμαι.

Advertisements

Το “γαμώτο”

Στη μικρή κι ανόητη.


Όλοι κουβαλάμε μέσα μας ένα “γαμώτο”, άλλοτε μικρότερο, άλλοτε μεγαλύτερο. “Αν είχα πει εκείνο…”, “αν δεν είχα κάνει το άλλο…”, “αν ήμουν αλλιώς”. Υποσχέσεις, που δεν κρατήθηκαν, όρκοι αιώνιας αγάπης, που καταπατήθηκαν, όνειρα που βούλιαξαν. Και μένεις να αναρωτιέσαι και αφήνεις να σου τσαλακώνουν τη ψυχή, σαν μια μαύρη σελίδα. Μόνο, που εδώ πρόκειται για τη ζωή σου. Μ’ ακούς? Τη ζωή σου!

Θα κλάψεις, θα στεναχωρηθείς, θα μαλώσεις, θα βρίσεις, θα πονέσεις. Κι αυτά είναι ζωή κι όταν περάσουν τα θυμάσαι κι ένα γλυκό μειδίαμα καρφώνεται στα χείλη σου.

Εσύ πρέπει να θρέψεις τον εαυτό σου με αγάπη. Μη περιμένεις να σε γιατρέψει κάποιος! Το μόνο που θα καταφέρεις, θα είναι να εξαρτηθείς ξανά κι όταν φύγει, θα ανοίξει η πληγή πάλι. Ω! Ναι, είναι σκληρό, αλλά θα φύγει! Σ’ αυτό το κόσμο μόνη ήρθες και μόνη θα φύγεις! Κι όσο πιο νωρίς το καταλάβεις και το αποδεχθείς, τόσο πιο μικρό θα είναι το “γαμώτο” σου.

Δεν θα σου πω τα κλασσικά “δεν αξίζει” κλπ. Δεν είναι έτσι τα πράγματα. Αξίζει! Σ’ έκανε πιο πλούσια και πρέπει να τον ευγνωμονείς γι’ αυτό.

Το ακατόρθωτο είναι να ξεριζώσεις αυτό, που σε δηλητηριάζει χωρίς να υπάρξουν παράπλευρες απώλειες. Έχουν μπλέξει οι ρίζες με τις φλέβες τις καρδιάς σου. Μόνο το κορμό μπορείς να κόψεις. Μετά από πενήντα χρόνια θα υπάρχουν ακόμη νύχτες που θα δακρύζεις και θα λαχταράς την αγκαλιά του. Έτσι είναι τα “γαμώτο”, ανεξίτηλα. Έτσι είναι η αγάπη.

Αρκεί

Αρκεί μόνο μια στιγμή

να με βρει ευάλωτη,

για να με κάνει να ξεχάσω

και να παρασυρθώ

εκεί που δεν πρέπει,

στο απαγορευμένο.

Σ’ έναν τόπο

όπου βασιλεύει η ανειλικρίνεια

και η γλυκιά ψευδαίσθηση

της οντότητας σου.

Ο εραστής

Στον ανάξιο εραστή που κρατάει τα βράδια μου ανήσυχα.



Θα έρθεις μια νύχτα απρόσκλητος,

επισκέπτης του έρωτα.

Θα με φιλήσεις απαλά στον ώμο,

θα δαγκώσεις παθιασμένα τη φλέβα,

που έχω στο λαιμό,

ενώ βιαστικά θα ρέει μέσα της το αίμα μου,

σε μια προσπάθεια να ξεφύγει,

μα εσύ δεν θα τ’ αφήνεις.

Θα μου ψιθυρίσεις λόγια που δεν θα καταλάβω.

Η φωνή σου σκληρή, βαθιά,

σχεδόν πρόστυχη, αλλά όχι χυδαία.

Η μυρωδιά σου θα είναι αυτή,

που θα με προκαλεί

να ρουφήξω κάθε σταγόνα ηδονής,

που μου χαρίζεις.

Ανίκανη να αντισταθώ,

θα ενδίδω σ’ αυτή την αμαρτία

κι εσύ θα κατασπαράζεις με βουλιμία την ψυχή μου.

Ένας λυγμός,

που κινδυνεύει να ακουστεί σαν ουρλιαχτό ύαινας,

θα ελευθερωθεί από το κορμί σου.

Τα μάτια σου θα μου φωνάξουν “φύγε”

κι εγώ θα κρυφτώ στην αγκαλιά σου,

δίχως να φοβάμαι.

Θα αποκοιμηθώ στο στήθος σου,

θα ακούω τη καρδιά σου να χτυπάει

γρήγορα… κι έπειτα πιο αργά.

Μη σταματήσεις!

Άσχημος

Κοίταξες τα πελώρια μάτια της

με το βρώμικο πρόσωπό σου,

άγγιξες τη παλάμη της

με το λερωμένο χέρι σου,

-μα, πως τόλμησες;-

της ψιθύρισες κάτι,

που να μοιάζει με αλήθεια.


Σε μια προσπάθεια

να εξαγνίσεις

-δε ξέρω τι, μη με ρωτάς-

την έπνιξες σε γλυκό νερό.


Το τέρας που δημιούργησες,

σε μια σπηλιά κρυμμένο,

ουρλιάζει πως είσαι άσχημος.