Κράτα με

Η επιστροφή από τη χώρα των νεκρών πόθων, κάνει τις κόρες των ματιών μου εύθραυστες, σαν καθρέφτες, που δεν αντέχουν μια αχτίδα φως και σπάνε.

Στην επιφάνεια του κόσμου, η αμφίδρομη έλξη δυο απομακρυσμένων κορμιών ελευθερώνει μια λάμψη, που εισχωρεί μέσα μου, με καίει καθώς με διαπερνά, μα δεν διαμαρτύρομαι.

Φλογισμένα τα χέρια των γαλάζιων χορευτών μάχονται να με παγιδέψουν ξανά και να βυθίσουν την ψυχή μου στο βαθύ πηγάδι, απ’ το οποίο αναδύθηκα για μια μικροσκοπική στιγμή, δίχως να προλάβω να ανασάνω.

Εσύ, γεμάτος προθυμία να αναπνέεις για μένα, μοιάζεις αβοήθητος και μ’ αφήνεις να ξεγλιστρίσω απ’ την παλάμη σου.

 

Κράτα με!

Advertisements