Κρυμμένο

Θάρρος δώσε μου

ν’ αντικρίσω

τα ωραία σου μάτια,

να γνωρίσω

τα χείλη σου,

πριν προλάβει

να μελαγχολήσει

η αλήθεια,

που κρύβουμε.

Advertisements

Κάπου

κάπου να ακουμπήσω την αγάπη μου…”

 

Μήνες ολόκληρους τριγυρίζει στο μυαλό μου αυτή η φράση, την ψιθυρίζω ξερά, τη σιγομουρμουρίζω σαν νανούρισμα, είτε απλώς τη σκέφτομαι γυμνή.

Απευθύνεται σε μια άμορφη φιγούρα, με θολό πρόσωπο, ακαθόριστη σημασία, που πάντα έχει τα μάτια κλειστά, το κεφάλι σκυφτό, τα χέρια στην τσέπη.

Υπάρχει για να εκπληρώνει τη ματαιοδοξία μου, μα έχει γυρίσει την πλάτη και απομακρύνεται.

Είμαι ανίκανη να την πλησιάσω, να της πω “σ’ αγαπώ” δίχως να την αγγίξω – πως θα μπορούσα άλλωστε?