Φοβάμαι

Δεν φοβάμαι τον θάνατο,

αυτός θα με λυτρώσει από σένα,

από τον πόνο.

 

Φοβάμαι όταν είμαι μόνη.

 

Θέλω να κρατάς με τα ζεστά σου χέρια,

το παγωμένο μου κορμί,

καθώς θα απομακρύνομαι.

 

Εγώ δεν γελάστηκα,

όμως σε ξεγέλασα.

 

Συγγνώμη.

Advertisements

Κόκκινη πλατεία

Κάποια μυστικά ζουν

πίσω από σφραγισμένα χείλη,

μυστικά, που μπορούν

να ανακουφίσουν

ή να πληγώσουν

εσένα….

εμένα….

κρυφές αγάπες,

που ξεψυχούν στην κόκκινη πλατεία.

Κι όταν αυτά τα χείλη

μαγευτούν από ρακί,

τα μυστικά γίνονται ήχος

και οι αγάπες φανερώνονται,

μα τα κορμιά πάντα διψασμένα,

μαραίνονται.

Jazzέψαμε

Ο κιθαρίστας με τον μπερέ, ο τρομπετίστας με την κοτσίδα, στο μπάσο ο μουσάτος με τα κίτρινα και ο ντράμερ με τη γραβάτα. Ένα κουαρτέτο jazz μουσικής, που πραγματικά μας άφησε άφωνους. Εκπληκτικές διασκευές, μοναδικές ερμηνείες.

Καλή παρέα, ανοιχτές καρδιές, θολωμένα μυαλά, μαζεμένα σ’ ένα μπαρ στο νέο φρούριο, ζεστό και εμπνευσμένο να εμπνέει. Η μουσική πλημμύριζε τον χώρο, η ατμόσφαιρα μαγευτική. Όλοι απολαμβάναμε με μάτια γεμάτα ενθουσιασμό και πολλές φορές νιώθαμε να μας διαπερνά ρίγος από τη συγκίνηση, που με τόσο ιδιαίτερο τρόπο μπορεί να προκαλέσει η μουσική.

Η ενέργειά των μουσικών πάνω στη σκηνή, δεν μας άφηνε περιθώρια να στρέψουμε αλλού το βλέμμα. Τους αποθεώναμε με κάθε τρόπο, χειροκροτήματα, κραυγές, ουρλιαχτά, σφυρίγματα.

Παρασυρθήκαμε στο ρυθμό της μουσικής και…. jazzέψαμε.