Κύκλους κάνει το φεγγάρι

Λίγο gin με λεμόνι,

αγριεύει το βλέμμα μου.

 

Γλιστράω στα μπλε σεντόνια σου

κι είναι σαν έρημη πλατεία.

Μ’ ένα μαντίλι δένω τους πόθους σου

στον καρπό μου σφιχτά,

μην ξεφύγει στάλα αίμα από τις φλέβες.

 

Με μιαν αλλόκοτη τρυφεράδα

μπαίνεις μέσα μου

και η ζέστη του τρεμάμενου

από έρωτα κορμιού σου,

φυλακίζει την ηδονή μας,

σε μια νεκρή φωτογραφία,

που τράβηξε το θολωμένο μου μυαλό.

 

Έπειτα…

γονατίζω μπροστά στην ειλικρίνεια,

που με κλειστά μάτια μονάχα αντικρίζω,

γιατί απλώς δεν την αντέχω.

 

Μα, όταν η προδοσία με γεμίζει φόβο,

δακρύζει η φωνή σου

κι αφήνουμε την μουσική

να χορεύει μόνη της

στους υγρούς τοίχους.

 

Κύκλους κάνει το φεγγάρι

κι είμαι στη μέση παγιδευμένη.

Advertisements

Η τεχνολογία μας φέρνει κοντά

Είμαι πολύ χαρούμενη αυτές τις μέρες και γιατί να μην είμαι άλλωστε…? Η τεχνολογία μας φέρνει κοντά, και συγκεκριμένα με τη Θεσσαλονίκη.

Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης σε συνεργασία με το Εργαστήριο Ηλεκτρακουστικής και Τηλεοπτικών Συστημάτων της Πολυτεχνικής Σχολής του ΑΠΘ, για πρώτη φορά ένα πρωτοποριακό εγχείρημα, που αποτελεί παγκόσμια καινοτομία. Ταινίες του Φεστιβάλ, θα εξαπλωθούν σε 4 πόλεις και θα μεταδοθούν ζωντανά (live streaming) σε ΑΕΙ και ΤΕΙ μέσω του πανεπιστημιακού δικτύου GRNET, δίνοντας έτσι τη δυνατότητα σε κάθε Έλληνα να τις παρακολουθήσει χωρίς να χρειαστεί να επισκεφθεί τη Θεσσαλονίκη. (Γιώργος Παπανικολάου, Διευθυντής Εργαστηρίου Ηλεκτρακουστικής & Τηλεοπτικών Συστημάτων ΑΠΘ.)

Μια από αυτές τις πόλεις είναι η Κέρκυρα με το Ιόνιο Πανεπιστήμιο. Οι προβολές γίνονται στην Ιόνιο Ακαδημία και με χαρά διαπίστωσα, πως έχουν ιδιαίτερη απήχηση τόσο στους φοιτητές, όσο και στους υπόλοιπους κατοίκους του νησιού.

Σήμερα, πριν την προβολή του ντοκιμαντέρ έγινε ζωντανή σύνδεση με τη Θεσσαλονίκη και το “ΟΛΥΜΠΙΟΝ” για την παρουσίαση του “Καναρίνι μου γλυκό” από τον ίδιο τον σκηνοθέτη, Roy Sher, ο οποίος χαιρέτησε το Φεστιβάλ, κάνοντας μάλιστα αναφορά στον Μανώλη Ρασούλη.

Το ντοκιμαντέρ ξετύλιγε την ιστορία της Ρόζας Εσκενάζι, τραγουδίστρια του ρεμπέτικου. Ακούστηκαν πολυαγαπημένα τραγούδια, ταξιδέψαμε σε μιαν άλλη εποχή, στους ίδιους τόπους, Θεσσαλονίκη, Κωνσταντινούπολη, Αθήνα, Σμύρνη. Συγκίνηση και συναισθηματική φόρτιση αγκάλιαζε την ίδια την ιστορία, ωστόσο δεν απουσίαζε το χιούμορ.

Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι το γεγονός ότι, όταν τελείωσε το ντοκιμαντέρ και άρχισαν να πέφτουν οι τίτλοι, ο κόσμος δεν έφυγε, αλλά έμεινε εκεί να ακούσει και το τελευταίο τραγούδι κι έπειτα ξέσπασε γι’ ακόμη μια φορά σε χειροκρότημα τόσο θερμό, τόσο ζωντανό, αληθινό.

Μπράβο γι’ αυτή τη πρωτοβουλία. Ο πολιτισμός μας έχει ανάγκη από τέτοιες κινήσεις!