Κύκλους κάνει το φεγγάρι

Λίγο gin με λεμόνι,

αγριεύει το βλέμμα μου.

 

Γλιστράω στα μπλε σεντόνια σου

κι είναι σαν έρημη πλατεία.

Μ’ ένα μαντίλι δένω τους πόθους σου

στον καρπό μου σφιχτά,

μην ξεφύγει στάλα αίμα από τις φλέβες.

 

Με μιαν αλλόκοτη τρυφεράδα

μπαίνεις μέσα μου

και η ζέστη του τρεμάμενου

από έρωτα κορμιού σου,

φυλακίζει την ηδονή μας,

σε μια νεκρή φωτογραφία,

που τράβηξε το θολωμένο μου μυαλό.

 

Έπειτα…

γονατίζω μπροστά στην ειλικρίνεια,

που με κλειστά μάτια μονάχα αντικρίζω,

γιατί απλώς δεν την αντέχω.

 

Μα, όταν η προδοσία με γεμίζει φόβο,

δακρύζει η φωνή σου

κι αφήνουμε την μουσική

να χορεύει μόνη της

στους υγρούς τοίχους.

 

Κύκλους κάνει το φεγγάρι

κι είμαι στη μέση παγιδευμένη.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s