Στιγμές

Πέρασαν τα χρόνια,

κι ακόμη αγκαλιάζω τις στιγμές.

Δεν ξεχνώ, δεν θέλω να ξεχάσω.

Μ’ αρέσει να θυμάμαι,

να αναπολώ τις όμορφες μέρες

που έβλεπα τα μάτια του,

τις νύχτες που χανόμουν στην αγκαλιά του

και μου ψιθύριζε τα “σ’ αγαπώ”,

γνωρίζοντας πια

πως δεν μ’ αγάπησε.

Δεν μ’ αγάπησε

γιατί δεν ξέρω αγάπη τι θα πει.

Advertisements

Ραγισματάκι

Σήμερα, σε μια πετυχημένη θα έλεγα προσπάθεια να ταξινομήσω τα τραγούδια και τα σιντιά στο λαπιτόπι μου, έπιασα στα χέρια μου ένα cd, που όταν το άνοιξα και έβγαλα το δισκάκι από μέσα, είδα το ραγισματάκι, που είχα προκαλέσει στη θήκη εκείνη τη μέρα κατά λάθος, σε μια αδέξια, μάλλον, προσπάθειά να το βγάλω.

Έκλαψα σαν μικρό παιδί για την καταστροφή, που η ίδια μου είχα προκαλέσει. Μη έχοντας κάποιον να κατηγορήσω, θύμωσα -όπως πάντα- με τον εαυτό μου. Είμαι ανίκανη να προστατέψω το μοναδικό πράγμα, που μου απέμεινε.

Και καθώς ήμουν σπασμένη από μέσα, έβαλα ν’ ακούσω το cd, πάτησα το repeat στο αγαπημένο μου τραγούδι κι έμεινα ξαπλωμένη στο κρεβάτι να το ακούω ώρες ατελείωτες, με την θήκη κάτω από το μαξιλάρι και δάκρυα να καίνε το πρόσωπό μου.

Το ραγισματάκι αυτό, μου θυμίζει εκείνη τη μέρα, τη μέρα, που άρχισα να σ’ αγαπώ στα κρυφά.

Δεν θα φύγει ποτέ το ψεγάδι από τη θήκη.

Από μένα?