άφησε εμένα να σε ψάξω

εγώ δεν ήθελα μια ήσυχη ζωή

…….

ένα γκρίζο σύννεφο

σκέπασε τον μπλε ουρανό

και γέμισε ο κόσμος σκιές

κι έβρεξε

και πλημμύρισα ήχους

Advertisements

Νυχτερινό

μ’ αποχαιρέτησες

μ’ ένα φιλί

χαμογελούσες 

όπως κάθε άλλη φορά

μόνο που ήταν η τελευταία

μου είπες να μην κλάψω

κι εγώ στο υποσχέθηκα

μα μόλις γύρισες την πλάτη

έχυσα μια θάλασσα στη θάλασσα

γιατί το τέλος γυρισμό δεν έχει

Από το «Crave» της Sarah Kane

    Σαν ν’ αδειάζει η φωτιά από μέσα μου, σαν ν’ αδειάζουν τα μέσα μου

   Πέθανε κάποια που δεν είναι νεκρή

   Ερωτεύτηκες κάποιον που δεν υπάρχει?

   Μόνο τότε είσαι πανίσχυρος, όταν μάθεις καλά πόσο ανίσχυρος είσαι

   Αν ερχόταν ο έρωτας

   Μια επιθυμία υπό πίεση

   Και τι σκατά μπορεί να μ’ ενδιαφέρεις εσύ

   Κανένας δε με συγκινεί τώρα πια

   Ανάμεσα στα κτήρια. Κάθε νύχτα. Κοιμάται η απουσία

   Φαίνεσαι αρκετά ευτυχισμένος γι’ άνθρωπος που δεν είσαι

   Μαζί σου με δένει μόνο η ενοχή

   Άκου. Εγώ είμαι εδώ μόνο για να θυμάμαι. Το’ χω ανάγκη να… να θυμάμαι. Έχω μια θλίψη και δεν ξέρω γιατί

   Είμαι μόνος, τόσο μόνος γαμώτο μου

   Φταίει αυτή η γυναίκα με τα έρημα μάτια, που θα μ’ έκανε να πεθάνω για χάρη της

   Λάτρευα όσα κομμάτια σου μ’ άφηνες να δω

   Η γυναίκα με τα μάτια του δράκου

   Η κατάθλιψη δεν είναι αρκετή. Μια καθολική συναισθηματική κατάρρευση είναι το ελάχιστο που θα μπορούσε να δικαιολογήσει γιατί τους πρόδωσες όλους

   Η διέξοδος του δειλού

   Μόνο η αγάπη μπορεί να με σώσει κι η αγάπη με ρημάζει

   Πέρα από τα όρια της ανοχής – πέρα από τα όρια της ενοχής

   Ορκίζεται να πνίξει το μυαλό μου στο τίποτα

   Η καρδιά μου είναι κούφια γεμάτη σκοτάδι

   Ο πόνος μου δεν είναι τίποτα μπροστά στον δικό της

   Μάτια, ψίθυροι, ίσκιοι, σκοτάδια

   Ο θάνατος είναι εραστής μου και θέλει συμβίωση

   Κανένας δεν μπορεί να με σιχαθεί πιο πολύ απ’ όσο σιχαίνομαι εγώ τον εαυτό μου

   Γιατί κανείς δεν μου κάνει έρωτα όπως θέλω να μου κάνουν έρωτα?

   Τον σιχαίνεται τον εαυτό της, σιχαίνεται και τα’ άντερά της και παρακαλάει, παρακαλάει, παρακαλάει να συμβεί κάτι που να κάνει τη ζωή ν’ αρχίσει

   Μπορείς ν’ αυτοκτονήσεις μόνο αν δεν είσαι ήδη νεκρός

   Μη μου γεμίζεις το στομάχι αν δεν μπορείς να μου γεμίσεις την καρδιά

   Μου γεμίζεις το κεφάλι μου όπως θα το γέμιζε μόνο ένας απών

   Η ζωή δεν έχει ούτε έναν επιζόντα

   Κι ούτε ένας δεν ξέρει τι θα πει νύχτα

   Ακούς φωνές καμιά φορά?

   Μόνο όταν μου μιλούν

   Κουρασμένες ψυχές, στόματα στεγνά

   Είμαι πολύ πιο θυμωμένη απ’ όσο νομίζεις ρε γαμώτο

   Όλη αυτή η εντελώς προβλέψιμη και αηδιαστική ματαιότητα που είναι η σχέση μας

   Μην κοιτάζεις τον ήλιο

   Αυτό που ώρες – ώρες γελιέμαι και το λέω έκσταση είναι απλώς η απουσία θλίψης

   Υπήρξαμε πολλά πράγματα, αλλά δεν θα ‘λεγα ότι υπήρξαμε ποτέ ερωτευμένοι

   Ένας ύπνος μακρύς και βαθύς μ’ εσένα αγκαλιά

   Το κορμί μου το γιάτρεψε, την ψυχή μου δεν μπορεί να τη γιατρέψει

 

ένα απόγευμα του Ιούνη

με νανούρισες

με τραγούδια των Beatles

κρατώντας με στην αγκαλιά σου

έβρεχε

με φίλησες

έκλαψα

δεν κοίταξες πίσω

μια νύχτα

μετά από χρόνια

με ξύπνησες

τραγούδησα

κι ήταν τόσο λίγο

δεν γύρισες να δεις

Σακουλάκι

άνοιξε η ψυχή μου και χώθηκες μέσα της

άνοιξαν οι βρύσες των ματιών μου

κι ένιωθα για λίγο ζωντανή

και ξαφνικά για κάποιο λόγο που αγνοώ

στέρεψαν και αποκοιμήθηκαν

και τώρα είμαι άδεια

άδεια

τόσο άδεια

μη νομίζεις πως δεν γελάω ή δεν κλαίω

όχι, γελάω πολύ… και κλαίω… 

όπως εκείνες οι μαριονέτες –θυμάσαι;

με τα τεντωμένα σκοινάκια πάνω από τα κεφαλάκια τους

δεν ξέρω από πού πηγάζει η χαρά ή η θλίψη

ποια χαρά δηλαδή και ποια θλίψη

Σύνοψη

Ταξίδι

 

Να φεύγεις, μόνο αυτό έχει σημασία.

Να φεύγεις μέσα στη νύχτα

που νομίζεις πως δεν θα τελειώσει ποτέ.

Ν’ αναρωτιέσαι πόσο μεγάλο είναι το φεγγάρι.

Να προχωράς στο σκοτάδι, χωρίς να δειλιάζεις.

Κι όταν ανακαλύπτεις έρημα μάτια να σε κοιτάζουν,

φεύγα.

  

 

Πάθος

 

Με άγγιξες με τα δάχτυλά σου και ψιθύρισες “σε θέλω”.

Κι όταν δεν μπορούσα να κινηθώ -ή δεν ήθελα να κινηθώ-

με ικέτεψες, “τουλάχιστον αγκάλιασε με, δε δαγκώνω”.

Κι εγώ το έκανα κι αφέθηκα σε σένα διψασμένη.

Κι όλη τη νύχτα ήμασταν ένα.

Γυμνές σάρκες που τρίβονται, όπως οι ψυχές.

Πνιχτοί αναστεναγμοί και καυτές ανάσες

ξεγλιστρούσαν μέσα απ’ τα χέρια μας

σαν βουβές σκιές που πετούσαν πάνω απ’ τα σώματά μας.

 

 

 Απουσία

 

Πάντως δεν σου κάνω πλάκα. Θα ήταν πολύ σκληρό να παίζει κανείς με κάτι τέτοιο.

Είναι δύσκολη η κατάσταση, πες μου τι θες! Με κουράζει το “δεν ξέρω” σου. Αν εσύ νιώθεις έτσι, εγώ τι να πω? Ποτέ δεν μου λες τι νιώθεις, αν νιώθεις! Πρέπει πάντα να μαντεύω τι σκέφτεσαι, τι θέλεις. Ώρες – ώρες νιώθω ότι είμαι ένα “παρεμπιπτόντως” στη ζωή σου, ότι με έχεις για να περνάς καλά.

Αν κρατήσει κι άλλο, ποιος θα πονέσει περισσότερο? Αυτό δε το ξέρω. Ξέρω εγώ…

Άχου το, τι όμορφο που είναι!

Αυτό θα με βοηθήσει να ξεχάσω, αλλά θα υπάρχουν κάπου πάντα για να θυμάμαι. Το έχω ανάγκη να θυμάμαι.

Υπομονή, καρδούλα μου, λίγο έμεινε, μετά θα έχουμε πολύ χρόνο.

Μη μ’ αφήνεις.

Το ήξερες πως δεν θα ‘φευγα.

Πνίγομαι, που δεν μπόρεσα να… Δεν κατάλαβες τίποτα! Σου έδωσα, δεν πήρες. ΚΑΙ αυτό λάθος.

Πόσο μου στοίχιζε κάθε φορά που έφευγες.

Κάθε φορά ένα βήμα πιο κοντά στο θάνατο, πιο μακριά από σένα

Κι εγώ να λιώνω στο πάτωμα και να σου μιλάω με τις ώρες κι εσύ να μην είσαι εκεί ν’ ακούσεις.

Και να σε περιμένω πίσω από την πόρτα, μάταια. Το ξέρω ότι δεν θα ‘ρθεις. Όχι πια.

 

 

Κύκλος

 

Η αρχή, το τέλος,

ξανά η αρχή, ξανά το τέλος

και πάλι το ίδιο.

Αέναος χορός στο σκοτάδι.

Δεν σταματά να σε περιτριγυρίζει.

Κι εσύ το επιτρέπεις.