Στιγμές

Πέρασαν τα χρόνια,

κι ακόμη αγκαλιάζω τις στιγμές.

Δεν ξεχνώ, δεν θέλω να ξεχάσω.

Μ’ αρέσει να θυμάμαι,

να αναπολώ τις όμορφες μέρες

που έβλεπα τα μάτια του,

τις νύχτες που χανόμουν στην αγκαλιά του

και μου ψιθύριζε τα “σ’ αγαπώ”,

γνωρίζοντας πια

πως δεν μ’ αγάπησε.

Δεν μ’ αγάπησε

γιατί δεν ξέρω αγάπη τι θα πει.

Advertisements

Κόκκινη πλατεία

Κάποια μυστικά ζουν

πίσω από σφραγισμένα χείλη,

μυστικά, που μπορούν

να ανακουφίσουν

ή να πληγώσουν

εσένα….

εμένα….

κρυφές αγάπες,

που ξεψυχούν στην κόκκινη πλατεία.

Κι όταν αυτά τα χείλη

μαγευτούν από ρακί,

τα μυστικά γίνονται ήχος

και οι αγάπες φανερώνονται,

μα τα κορμιά πάντα διψασμένα,

μαραίνονται.

Κάπου

κάπου να ακουμπήσω την αγάπη μου…”

 

Μήνες ολόκληρους τριγυρίζει στο μυαλό μου αυτή η φράση, την ψιθυρίζω ξερά, τη σιγομουρμουρίζω σαν νανούρισμα, είτε απλώς τη σκέφτομαι γυμνή.

Απευθύνεται σε μια άμορφη φιγούρα, με θολό πρόσωπο, ακαθόριστη σημασία, που πάντα έχει τα μάτια κλειστά, το κεφάλι σκυφτό, τα χέρια στην τσέπη.

Υπάρχει για να εκπληρώνει τη ματαιοδοξία μου, μα έχει γυρίσει την πλάτη και απομακρύνεται.

Είμαι ανίκανη να την πλησιάσω, να της πω “σ’ αγαπώ” δίχως να την αγγίξω – πως θα μπορούσα άλλωστε?

 

Το “γαμώτο”

Στη μικρή κι ανόητη.


Όλοι κουβαλάμε μέσα μας ένα “γαμώτο”, άλλοτε μικρότερο, άλλοτε μεγαλύτερο. “Αν είχα πει εκείνο…”, “αν δεν είχα κάνει το άλλο…”, “αν ήμουν αλλιώς”. Υποσχέσεις, που δεν κρατήθηκαν, όρκοι αιώνιας αγάπης, που καταπατήθηκαν, όνειρα που βούλιαξαν. Και μένεις να αναρωτιέσαι και αφήνεις να σου τσαλακώνουν τη ψυχή, σαν μια μαύρη σελίδα. Μόνο, που εδώ πρόκειται για τη ζωή σου. Μ’ ακούς? Τη ζωή σου!

Θα κλάψεις, θα στεναχωρηθείς, θα μαλώσεις, θα βρίσεις, θα πονέσεις. Κι αυτά είναι ζωή κι όταν περάσουν τα θυμάσαι κι ένα γλυκό μειδίαμα καρφώνεται στα χείλη σου.

Εσύ πρέπει να θρέψεις τον εαυτό σου με αγάπη. Μη περιμένεις να σε γιατρέψει κάποιος! Το μόνο που θα καταφέρεις, θα είναι να εξαρτηθείς ξανά κι όταν φύγει, θα ανοίξει η πληγή πάλι. Ω! Ναι, είναι σκληρό, αλλά θα φύγει! Σ’ αυτό το κόσμο μόνη ήρθες και μόνη θα φύγεις! Κι όσο πιο νωρίς το καταλάβεις και το αποδεχθείς, τόσο πιο μικρό θα είναι το “γαμώτο” σου.

Δεν θα σου πω τα κλασσικά “δεν αξίζει” κλπ. Δεν είναι έτσι τα πράγματα. Αξίζει! Σ’ έκανε πιο πλούσια και πρέπει να τον ευγνωμονείς γι’ αυτό.

Το ακατόρθωτο είναι να ξεριζώσεις αυτό, που σε δηλητηριάζει χωρίς να υπάρξουν παράπλευρες απώλειες. Έχουν μπλέξει οι ρίζες με τις φλέβες τις καρδιάς σου. Μόνο το κορμό μπορείς να κόψεις. Μετά από πενήντα χρόνια θα υπάρχουν ακόμη νύχτες που θα δακρύζεις και θα λαχταράς την αγκαλιά του. Έτσι είναι τα “γαμώτο”, ανεξίτηλα. Έτσι είναι η αγάπη.

Θυμός

Πρέπει να φύγει, να τον διώξω, με κούρασε.

Για να φύγει, πρέπει να βρω το με ποιόν.

Όταν το βρω, πρέπει να ανακαλύψω το γιατί.

Από ποιόν πάω να κρυφτώ?

Μαζί μου και μαζί σας.

Γιατί σας επέτρεψα και γιατί δεν διστάσατε.

Μα τώρα δεν μπορώ να φωνάξω,

μόνο να το καταπιώ.

Και καταπίνω γουλιά – γουλιά το θυμό.

Κι αυτός πνίγει τη φωνή μου, καίει τα μάτια μου.


»Και δεν έχεις ιδέα τι τράβηξα.

Την παραμικρή ιδέα για το τι μου πήρες.»

Ναι – ναι, ξέρω – έμαθα!

Ένας άνθρωπος που δεν μιλάει, δεν μπορεί να αγαπηθεί.

Μπορεί όμως να αγαπήσει – σιωπηλά.

Αύγουστος

Σημαίνει το τέλος του καλοκαιριού,

την αρχή της σχολικής χρονιάς,

ένα τέλος, μιαν αρχή,

έναν θάνατο και μια γέννηση.


Μου αρέσει ο Αύγουστος,

πάντα έχει αεράκι,

ο άνεμος μεθάει την ψυχή μου.


Μήνας παγιδευμένος από πόνο,

εμένα μ’ αγαπάει – κι εσένα.


Κι αν βρέχει, το χώμα δροσίζει.