Στιγμές

Πέρασαν τα χρόνια,

κι ακόμη αγκαλιάζω τις στιγμές.

Δεν ξεχνώ, δεν θέλω να ξεχάσω.

Μ’ αρέσει να θυμάμαι,

να αναπολώ τις όμορφες μέρες

που έβλεπα τα μάτια του,

τις νύχτες που χανόμουν στην αγκαλιά του

και μου ψιθύριζε τα “σ’ αγαπώ”,

γνωρίζοντας πια

πως δεν μ’ αγάπησε.

Δεν μ’ αγάπησε

γιατί δεν ξέρω αγάπη τι θα πει.

Κόκκινη πλατεία

Κάποια μυστικά ζουν

πίσω από σφραγισμένα χείλη,

μυστικά, που μπορούν

να ανακουφίσουν

ή να πληγώσουν

εσένα….

εμένα….

κρυφές αγάπες,

που ξεψυχούν στην κόκκινη πλατεία.

Κι όταν αυτά τα χείλη

μαγευτούν από ρακί,

τα μυστικά γίνονται ήχος

και οι αγάπες φανερώνονται,

μα τα κορμιά πάντα διψασμένα,

μαραίνονται.

Κάπου

κάπου να ακουμπήσω την αγάπη μου…”

 

Μήνες ολόκληρους τριγυρίζει στο μυαλό μου αυτή η φράση, την ψιθυρίζω ξερά, τη σιγομουρμουρίζω σαν νανούρισμα, είτε απλώς τη σκέφτομαι γυμνή.

Απευθύνεται σε μια άμορφη φιγούρα, με θολό πρόσωπο, ακαθόριστη σημασία, που πάντα έχει τα μάτια κλειστά, το κεφάλι σκυφτό, τα χέρια στην τσέπη.

Υπάρχει για να εκπληρώνει τη ματαιοδοξία μου, μα έχει γυρίσει την πλάτη και απομακρύνεται.

Είμαι ανίκανη να την πλησιάσω, να της πω “σ’ αγαπώ” δίχως να την αγγίξω – πως θα μπορούσα άλλωστε?

 

Στο συρτάρι

Σε κάποιο συρτάρι κοιμούνται ραβασάκια,

γραμμένα από το δικό σου χέρι,

άλλα με μπλε μελάνι, άλλα με μολύβι,

πάνω σε κιτρινισμένο χαρτί.

Ξεθώριασε η αγάπη.

Το “γαμώτο”

Στη μικρή κι ανόητη.


Όλοι κουβαλάμε μέσα μας ένα “γαμώτο”, άλλοτε μικρότερο, άλλοτε μεγαλύτερο. “Αν είχα πει εκείνο…”, “αν δεν είχα κάνει το άλλο…”, “αν ήμουν αλλιώς”. Υποσχέσεις, που δεν κρατήθηκαν, όρκοι αιώνιας αγάπης, που καταπατήθηκαν, όνειρα που βούλιαξαν. Και μένεις να αναρωτιέσαι και αφήνεις να σου τσαλακώνουν τη ψυχή, σαν μια μαύρη σελίδα. Μόνο, που εδώ πρόκειται για τη ζωή σου. Μ’ ακούς? Τη ζωή σου!

Θα κλάψεις, θα στεναχωρηθείς, θα μαλώσεις, θα βρίσεις, θα πονέσεις. Κι αυτά είναι ζωή κι όταν περάσουν τα θυμάσαι κι ένα γλυκό μειδίαμα καρφώνεται στα χείλη σου.

Εσύ πρέπει να θρέψεις τον εαυτό σου με αγάπη. Μη περιμένεις να σε γιατρέψει κάποιος! Το μόνο που θα καταφέρεις, θα είναι να εξαρτηθείς ξανά κι όταν φύγει, θα ανοίξει η πληγή πάλι. Ω! Ναι, είναι σκληρό, αλλά θα φύγει! Σ’ αυτό το κόσμο μόνη ήρθες και μόνη θα φύγεις! Κι όσο πιο νωρίς το καταλάβεις και το αποδεχθείς, τόσο πιο μικρό θα είναι το “γαμώτο” σου.

Δεν θα σου πω τα κλασσικά “δεν αξίζει” κλπ. Δεν είναι έτσι τα πράγματα. Αξίζει! Σ’ έκανε πιο πλούσια και πρέπει να τον ευγνωμονείς γι’ αυτό.

Το ακατόρθωτο είναι να ξεριζώσεις αυτό, που σε δηλητηριάζει χωρίς να υπάρξουν παράπλευρες απώλειες. Έχουν μπλέξει οι ρίζες με τις φλέβες τις καρδιάς σου. Μόνο το κορμό μπορείς να κόψεις. Μετά από πενήντα χρόνια θα υπάρχουν ακόμη νύχτες που θα δακρύζεις και θα λαχταράς την αγκαλιά του. Έτσι είναι τα “γαμώτο”, ανεξίτηλα. Έτσι είναι η αγάπη.

Θυμός

Πρέπει να φύγει, να τον διώξω, με κούρασε.

Για να φύγει, πρέπει να βρω το με ποιόν.

Όταν το βρω, πρέπει να ανακαλύψω το γιατί.

Από ποιόν πάω να κρυφτώ?

Μαζί μου και μαζί σας.

Γιατί σας επέτρεψα και γιατί δεν διστάσατε.

Μα τώρα δεν μπορώ να φωνάξω,

μόνο να το καταπιώ.

Και καταπίνω γουλιά – γουλιά το θυμό.

Κι αυτός πνίγει τη φωνή μου, καίει τα μάτια μου.


»Και δεν έχεις ιδέα τι τράβηξα.

Την παραμικρή ιδέα για το τι μου πήρες.»

Ναι – ναι, ξέρω – έμαθα!

Ένας άνθρωπος που δεν μιλάει, δεν μπορεί να αγαπηθεί.

Μπορεί όμως να αγαπήσει – σιωπηλά.

Αύγουστος

Σημαίνει το τέλος του καλοκαιριού,

την αρχή της σχολικής χρονιάς,

ένα τέλος, μιαν αρχή,

έναν θάνατο και μια γέννηση.


Μου αρέσει ο Αύγουστος,

πάντα έχει αεράκι,

ο άνεμος μεθάει την ψυχή μου.


Μήνας παγιδευμένος από πόνο,

εμένα μ’ αγαπάει – κι εσένα.


Κι αν βρέχει, το χώμα δροσίζει.

Στο camping

Πάμε? Ναι – ναι πάμε! Έτοιμοι? Τελικά δε θα έρθω. Ε, αν δεν έρθεις, δεν θα πάω. Α, αν είναι έτσι, ούτε κι εγώ πάω! Παιδιά, σοβαρευτείτε! Πάρτε τις σκηνές, τα sleeping – bag και φύγαμε!

Κάπως έτσι αποφασίσαμε τη διήμερη απόδρασή μας σε μια παραλία της Κατερίνης. Συναντηθήκαμε, λοιπόν, στην πλατεία και αναχωρήσαμε, αφού φυσικά υπήρξαν και οι απαραίτητες καθυστερήσεις.

Φτάσαμε στην παραλία και αφού κάναμε δυο γύρους με το αυτοκίνητο καταλήξαμε στο camping “ΟΔΥΣΣΕΑΣ”. Πιάσαμε μια ήσυχη γωνία, όπου αρχίσαμε να στήνουμε τις σκηνές μας. Η δική μου ήταν ίδια με του Ρ. και ήταν πολύ εύκολη στο στήσιμο. Η Ι. και ο Κ. ήταν λίγο πιο άτυχοι και παιδεύτηκαν είκοσι λεπτά παραπάνω από εμάς. Κι εμείς οι υπόλοιποι, αντί να τους βοηθήσουμε, τους χαζεύαμε και κρυφογελούσαμε με την αδεξιότητα τους. Τελικά, η πολυμήχανη Ι. κατανόησε την πολυπλοκότητα της σκηνής και με τις πιο εύστοχες παρατηρήσεις, ο Κ. την έστησε – ας πούμε.

Μόλις τακτοποιηθήκαμε, δεν χάσαμε χρόνο, πήγαμε στη παραλία για νυχτερινό μπάνιο. Η ώρα ήταν έντεκα το βράδυ. Ήμασταν μόνοι μας, μιας και ο καιρός δεν ήταν κατάλληλος για νυχτερινό μπάνιο. Είχε δυνατό αεράκι και κυματάκια – ή προβατάκια, όπως τα λένε μερικοί. Αράξαμε στις ξαπλώστρες, παρακαλούσαμε τον Ρ. και τον Κ. να βουτήξουν μαζί μας, καθώς ήμασταν αποφασισμένες, αλλά μάταια. Ήταν ανένδοτοι. Τέλος πάντων, πλησιάζαμε το νερό, μπαίναμε μέχρι το γόνατο και βγαίναμε για αρκετή ώρα, μέχρι να βουτήξουμε κανονικά. Αφού, λοιπόν, δροσιστήκαμε, καθίσαμε στις ξαπλώστρες. Οι άλλοι ζαχάρωναν κάτω από το φως των αστεριών κι εγώ ζαχάρωνα με τα γκοφρετάκια που έτρωγα.

Έπειτα από κάποια ώρα, επιστρέψαμε στο camping, κάναμε ντους, στρώσαμε μια κουβέρτα, βγάλαμε τα πεντανόστιμα σουβλάκια που έφερε η Ι. και τα σάντουιτς με αραβική πίτα που έφτιαξε ο Κ. Φάγαμε με πολλή όρεξη κι ύστερα ξεκίνησε μια συζήτηση που κράτησε για ώρα…

Η Ι. και ο Κ. αποσύρθηκαν στη σκηνή τους λίγο νωρίτερα από τους υπόλοιπους τρεις. Ακολούθησαν η Ν. και ο Ρ. και τέλος εγώ. Ήμουν τυχερή, καθώς οι σκηνές μας ήταν κάπως μικρές, μόνη μου, είχα την άπλα μου. Κοιμήθηκα αμέσως.

Την επόμενη μέρα ξυπνήσαμε νωρίς, από τις φωνές της Ν. “ειιι, ειιι”. Πήγαμε σχεδόν αμέσως στην θάλασσα, δροσιστήκαμε, γυρίσαμε, μαζέψαμε τα πράγματά μας και πήραμε το δρόμο της επιστροφής.

Γι’ αυτό που πραγματικά ήθελα να μιλήσω, είναι ένα ζευγάρι που ήταν δίπλα μας στο camping. Πρέπει να ήταν γύρω στα πενήντα. Ήταν οι δυο τους σ’ ένα τροχόσπιτο, που είχαν πολύ όμορφα στολισμένο με λουλούδια και κοχύλια. Από μπροστά στέκονταν δυο καρέκλες και ένα τραπεζάκι, πάνω στο οποίο τρεμόπαιζαν αναμμένα κεράκια. Απολάμβαναν μπύρα, ενώ ελαφριά Blues ακουγόταν από ένα ραδιόφωνο που είχαν μαζί τους. Υπήρχε πολλή αγάπη εκεί και “έκλεψα” κι εγώ λίγη από τη δική τους – ή και όχι.

Τα χείλη μου

Πολλές, πάρα πολλές αναμνήσεις ζωντανεύουν,

προκαλώντας μου διάθεση νοσταλγική.

Τραγούδια, μυρωδιές, λέξεις, τοπία,

εικόνες αρωματισμένες με φαντασία,

που όμως χάθηκαν στο φως της σελήνης.

Εγώ δεν τις γεύτηκα – ποτέ.

Που χάθηκαν τα χείλη που αγάπησα;

Τελειώνει η αγάπη?

Στα 19 μου, έχω ήδη ακούσει δύο φορές την άποψη ότι η αγάπη… τελειώνει.

Υποστηρίζουν μερικοί, πως όσο πιο πολλές φορές ερωτεύονται και αγαπάνε, μειώνεται η ικανότητα τους να δίνουν αγάπη. Κάτι σαν να τελειώνουν τα καύσιμα, τα αποθέματα.

Δεν μπορώ να το καταλάβω αυτό.

Δέχομαι το γεγονός ότι, όσους πιο πολλούς ανθρώπους αγαπήσει κανείς σε ερωτικό επίπεδο, τόσο πιο πολλά πράγματα θα του λείπουν από τον καθένα ξεχωριστά που αγάπησε και έχασε, με αποτέλεσμα, μακροπρόθεσμα να καλύπτει δυσκολότερα τις επιθυμίες και τις ανάγκες του, οι οποίες με την πάροδο του χρόνου ενδεχομένως να πλησιάζουν όλο και πιο πολύ στην απληστία.

Όταν κάποιος άνθρωπος, που έχει γευτεί πολλές εμπειρίες, γνωρίσει ένα καινούριο πρόσωπο, ικανό να του κεντρίσει το ενδιαφέρον, ενθουσιάζεται. Ωστόσο όσο περνούν οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια είναι πιθανό και εύλογο να συνειδητοποιεί, πόσο του λείπει το κομμάτι, που λάτρεψε σε κάθε προηγούμενο σύντροφο του.

Κάποιος μου είπε, πως ο καμένος δε μπορεί να καεί ξανά. Εμάς στη βιολογία μας μάθανε, πως, ακόμη κι όταν καίγονται τα δάση, διαθέτουν μηχανισμούς επανάκαμψης. Μπορεί να χρειαστούν λίγα χρόνια, αλλά το δάσος θα πρασινίσει και πάλι. Κι αναφέρω ως παράδειγμα το δάσος, επειδή κι αυτό είναι ζωντανό. Προσπαθώ να προλάβω, όσους σπεύσουν να κάνουν παραλληλισμό με κάτι άψυχο. Ναι, αν καεί ένα παντελόνι, κάηκε!

Αντιλαμβάνομαι, πως μια ψυχή κουράζεται να πονάει και έτσι εξασθενεί και ξεθωριάζει.

Μάλλον, όμως, έχω μικρό μυαλό κι ακόμη μικρότερη καρδιά. Αγάπησα μ’ αυτά, αλλά προφανώς δεν έδωσα αγάπη -ή και όχι- .

Παρόλα αυτά, τι είναι η αγάπη για να τελειώνει? Βενζίνη?