Η τεχνολογία μας φέρνει κοντά

Είμαι πολύ χαρούμενη αυτές τις μέρες και γιατί να μην είμαι άλλωστε…? Η τεχνολογία μας φέρνει κοντά, και συγκεκριμένα με τη Θεσσαλονίκη.

Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης σε συνεργασία με το Εργαστήριο Ηλεκτρακουστικής και Τηλεοπτικών Συστημάτων της Πολυτεχνικής Σχολής του ΑΠΘ, για πρώτη φορά ένα πρωτοποριακό εγχείρημα, που αποτελεί παγκόσμια καινοτομία. Ταινίες του Φεστιβάλ, θα εξαπλωθούν σε 4 πόλεις και θα μεταδοθούν ζωντανά (live streaming) σε ΑΕΙ και ΤΕΙ μέσω του πανεπιστημιακού δικτύου GRNET, δίνοντας έτσι τη δυνατότητα σε κάθε Έλληνα να τις παρακολουθήσει χωρίς να χρειαστεί να επισκεφθεί τη Θεσσαλονίκη. (Γιώργος Παπανικολάου, Διευθυντής Εργαστηρίου Ηλεκτρακουστικής & Τηλεοπτικών Συστημάτων ΑΠΘ.)

Μια από αυτές τις πόλεις είναι η Κέρκυρα με το Ιόνιο Πανεπιστήμιο. Οι προβολές γίνονται στην Ιόνιο Ακαδημία και με χαρά διαπίστωσα, πως έχουν ιδιαίτερη απήχηση τόσο στους φοιτητές, όσο και στους υπόλοιπους κατοίκους του νησιού.

Σήμερα, πριν την προβολή του ντοκιμαντέρ έγινε ζωντανή σύνδεση με τη Θεσσαλονίκη και το “ΟΛΥΜΠΙΟΝ” για την παρουσίαση του “Καναρίνι μου γλυκό” από τον ίδιο τον σκηνοθέτη, Roy Sher, ο οποίος χαιρέτησε το Φεστιβάλ, κάνοντας μάλιστα αναφορά στον Μανώλη Ρασούλη.

Το ντοκιμαντέρ ξετύλιγε την ιστορία της Ρόζας Εσκενάζι, τραγουδίστρια του ρεμπέτικου. Ακούστηκαν πολυαγαπημένα τραγούδια, ταξιδέψαμε σε μιαν άλλη εποχή, στους ίδιους τόπους, Θεσσαλονίκη, Κωνσταντινούπολη, Αθήνα, Σμύρνη. Συγκίνηση και συναισθηματική φόρτιση αγκάλιαζε την ίδια την ιστορία, ωστόσο δεν απουσίαζε το χιούμορ.

Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι το γεγονός ότι, όταν τελείωσε το ντοκιμαντέρ και άρχισαν να πέφτουν οι τίτλοι, ο κόσμος δεν έφυγε, αλλά έμεινε εκεί να ακούσει και το τελευταίο τραγούδι κι έπειτα ξέσπασε γι’ ακόμη μια φορά σε χειροκρότημα τόσο θερμό, τόσο ζωντανό, αληθινό.

Μπράβο γι’ αυτή τη πρωτοβουλία. Ο πολιτισμός μας έχει ανάγκη από τέτοιες κινήσεις!

 

Advertisements

Μετά

Ήρθε – κάποτε θα ερχόταν.

Τους πέντε πρώτους μήνες, μετά το χωρισμό, είχα πέσει σε κατατονία, κατάθλιψη και όλα τα παρεμφερή. Υπήρχαν μέρες, που έμενα κλεισμένη στο φοιτητικό μου δωμάτιο, κοιτώντας το ταβάνι – ενίοτε έπιανα κουβέντα μαζί του. Ξάπλωνα στο πάτωμα, δακρυσμένη, αγκαλιά με μερικές σελίδες και ένα κουτί σοκολατάκια. Κοιμόμουν ώρες ατελείωτες. Προσωπικό ρεκόρ: δεκαεφτά συνεχόμενες ώρες.

Αδιαφόρησα για τις πανελλήνιες – για δεύτερη φορά. Ευτυχώς, το “πανέξυπνο” μυαλό μου δεν με εγκατέλειψε τελείως. Κάτι έπρεπε να μου επιστρέψει το σύμπαν – για την ισορροπία, καταλαβαίνετε. Η μοναδική απασχόλησή μου ήταν το ωδείο κι αυτή σε χαμηλούς ρυθμούς. Μου έκανε καλό όμως, η παρουσία της δασκάλας, το τραγούδι, ο περίπατος μέσα από την αγορά.

Όταν ξυπνούσα το βραδάκι, κατά τις εννέα – δέκα, έκανα καυτό ντους και έπαιρνα τους δρόμους.

Κρυβόμουν σε σκοτεινά μπαρ της πόλης. Καθόμουν σε μια γωνιά, μόνη, σιωπηλή. Απέφευγα τη συνομιλία με διάφορους τύπους, που είχαν στο κούτελο, γραμμένη τη λέξη “loser”, οι οποίοι έλεγαν με ύφος “Πως και μόνη?”. Ο μπάρμαν συνήθως κερνούσε και τέταρτο και πέμπτο gin και δώστου σφηνάκια, που ούτε ξέρω τι δηλητήριο είχαν μέσα. Κι έπειτα χαμογελώντας μουδιασμένα, έβγαινα στο κρύο, με βοηθούσε να συνέλθω από τη γλυκιά ζάλη. Περπατούσα ως το σπίτι – είκοσι λεπτά δρόμος. Έπεφτα στο κρεβάτι μεθυσμένη – σχεδόν ερωτευμένη.

Είδα πολλές ταινίες εκείνη τη περίοδο. Διάβασα αρκετά βιβλία, με κάνουν να ξεχνιέμαι – όχι πάντα! Άκουγα πολύ ραδιόφωνο, κυρίως βραδινές εκπομπές, που δεν έχει πολύ μπλα – μπλα. Κάπως έτσι έγινε η πρώτη επαφή με τον Γ.

Οκτώ μήνες δεν με απασχολούσε να βρω κάποιον. It was out of the question. Βγήκα, ωστόσο, μερικά εντελώς αποτυχημένα ραντεβού, ελάχιστα για την ακρίβεια – δεν έχω κατακτήσεις εγώ.

Μετά, μια φωτογραφία ήρθε να θυμίσει στον Γ. την ύπαρξή μου. Και ήταν καλό! Μόνο που είχε άρωμα πορτοκάλι.

Γιώτα – Παναγιώτα

Τις προάλλες, συζητούσαμε με μια παρέα για την πρώτη ερωτική επαφή ενός ζευγαριού και ήρθε στο νου μου η εξής ιστορία.


Φτάνω στο σταθμό, έρχεται να με πάρει. Ακόμη είμαστε σε πρώιμο στάδιο. Μόνο ένα φιλί μας έχει ενώσει. Είναι ωραία η αναγνωριστική φάση, γεμάτη ανακαλύψεις… και εκπλήξεις! Κατευθυνόμαστε προς το σπίτι του, συζητώντας περί ανέμων και υδάτων, πλημμυρισμένοι από αμηχανία, ερωτισμό και προσδοκία.

Μπαίνουμε στο ασανσέρ. Με φιλάει – σαν να πρωταγωνιστούμε σε ρομαντική κομεντί. Φτάνουμε στον τρίτο, με πιάνει από το χέρι, μπροστά αυτός και πίσω εγώ ακολουθώ. Ανεβαίνουμε μερικές σκάλες. Φτάνουμε στην εξώπορτα του διαμερίσματός του. Ξεκλειδώνει, μπαίνουμε μέσα. Κοιτάζω εξεταστικά το χώρο – μαθαίνεις πολλά πράγματα για τους ανθρώπους βλέποντας το σπίτι τους. Μυρίζει “αυτός”. Ο υπολογιστής ανοιχτός, παίζει αγαπημένες μελωδίες – “The Beatles”, “Υπόγεια Ρεύματα”. Κάθομαι στον μοναδικό καναπέ που υπάρχει στο σαλόνι του. Κάθεται κι αυτός δίπλα μου. Δεν θυμάμαι τι λέγαμε – μάλλον δεν έχει σημασία. Πλησιάζει πιο κοντά. Αρχίζει να με φιλάει κι εγώ ανταποδίδω. Για αρκετή ώρα είμαστε κολλημένοι ο ένας πάνω στον άλλο.

Τώρα ακούγεται κάτι από “Θανάση Παπακωνσταντίνου”. Με ρωτάει με ύφος παιδικό: “να βγάλουμε κανένα ρούχο?”, “δε ξέρω” του απαντώ γελαστά. Πάντα με πείραζε για τον τρόπο που έλεγα “δε ξέρω” και ενίοτε “ζε ξέλω”. Πολλές φορές άμα διαισθανόταν ότι θα έλεγα τη φράση αυτή, με προλάβαινε και την έλεγε πρώτος με εμπαικτικό τόνο, κι εγώ είτε γελούσα, είτε στράβωνα – τάχα μου. Μου βγάζει τη μπλούζα, κι εγώ τη δική του. Δε θα μπω σε ανατριχιαστικές λεπτομέρειες. Η ώρα κυλάει κι εμείς ανταλλάζουμε ηδονικά χάδια. Ξαπλώνουμε στο καναπέ – αυτός επάνω μου. Μια στιγμή μαγική.

Σειρά έχει ο “John Lennon”. Βρισκόμαστε σε έκσταση, ποθούμε να ξεσκεπάσουμε την αλήθεια του άλλου, μέσα από την ερωτική συνουσία. Το κορμί μου, το κορμί του, τα κορμιά μας. Ενώνονται.

Έπειτα από λίγα λεπτά, από τον υπολογιστή ηχεί το εξής άσμα: “το μ…ί το λένε Γιώτα και το π….ο Παναγιώτα”. Προσποιηθήκαμε ότι δεν το ακούσαμε – και καλά! Δεν το συζητήσαμε ποτέ. Ευτυχώς!


Άλλη φορά πρόσεχε τη λίστα αναπαραγωγής. Μη τ’ αφήνεις όλα στη τύχη!



14 ώρες καλοκαίρι

Πνίγομαι. Βαριέμαι. Ζεσταίνομαι. Θέλω τη μοναξιά μου, αυτή που μισώ απίστευτα, αυτή θέλω μόνο για παρέα. Πριν καμιά εβδομάδα για 14 ώρες χαμογελούσα ανελλιπώς -έστω κι από μέσα μου! Τι να μου κάνουν 14 ώρες? Είναι σαν ορεκτικό. Σου ανοίγει η όρεξη, μετά περιμένεις το κυρίως πιάτο! Κι αυτό το γαμημένο δεν έρχεται! Μήπως πρέπει να το φέρω μόνη μου?

Το καλοκαίρι είναι πάντα περίοδος απολογισμού και περισυλλογής. Ατελείωτα ξενύχτια, τα οποία δε λέω ότι δε τα γουστάρω, απλώς θα προτιμούσα ένα “τσιγάρο” κι ένα “καλαμάκι” στο κρεβάτι μου.

Κι έπειτα ακούω τη μαγική λεξούλα. Μια λέξη μικροσκοπική. Τέσσερα γράμματα. Σπάνια την ακούω, αλλά είναι ικανή να με λιώσει, να με σκλαβώσει, να με παραλύσει! Παράγεται από τη βραχνάδα των χορδών του και φτάνει στα χείλη του. Κάθε φορά που την ακούω προσπαθώ να την αιχμαλωτίσω με το νου μου. Να συγκρατήσω κάθε λεπτομέρεια της χροιάς του. Θέλω να αντηχεί μέσα μου η λέξη και η φωνή του! Έχω όμως αδύναμη μνήμη. Ξεχνώ τον ήχο, μοναχά θυμάμαι την επιθυμία -κάθε λεπτό.

Ένας κήπος, ένα γέλιο, μια στιγμή αμηχανίας, λίγο αλκοόλ, μια αυτοκινητάδα, μια ταινία, ένα φιλί, μια ένωση κι έπειτα μια δεύτερη.

Καλοκαίρι ερωτικό – όχι ερωτευμένο…

Αναπάντεχο

Κλείνει η πόρτα,

-για πάντα-

παγιδεύεται στο λεωφορείο.

Δακρυσμένη ψαχουλεύει,

να βρει το εισιτήριό της.

Το δείχνει στον ελεγκτή.


Ένας συνεπιβάτης της,

την κοιτάζει επίμονα,

μ’ ένα βλέμμα λυπημένο,

της χαμογελάει.


Ανοίγει η πόρτα,

η αγκαλιά,

η ματιά,

το άλλο της μισό.


Το ξέσπασμα.


Τα στήθη της τρέμουν,

απιθώνει το κορμί της στο πάτωμα.

Πνιχτά αναφιλητά,

πασχίζουν να γίνουν ανάσες.


Η φωνή της μάνας,

καθησυχαστική.


Η άσκοπη περιφορά

μιας νεκρής στη πόλη.


Η αναμονή.

Το τηλεφώνημα.

Η φωνή.

Το μήνυμα.

Η ευχή.

Το τέλος.

Σκιές

Κόκκινες σκιές, βαμμένες με αίμα,

τριγυρίζουν στο παραθύρι μου,

χαϊδεύουν την κουρτίνα,

τραγουδούν την μοναξιά,

σαν στοιχειωμένα καράβια, και

χορεύουν χορό ερωτικό,

σε θάλασσα ανταριασμένη.


Μεθυσμένες από κρασί και πόνο

πέφτουν σ’ ένα έπιπλο σκονισμένο,

που το βαραίνει ο χρόνος

κι αυτό παραπονεμένο τρίζει.


Απόψε, θα γείρουν στο κρεβάτι μου.

Αύριο, θα έρθουν πάλι στο παραθύρι μου,

με χείλη κόκκινα βαμμένα.


Καλώς ήρθατε!

Ακούω την αγάπη

Περασμένα μεσάνυχτα Δευτέρας, μια δροσερή νύχτα από αυτές, που δεν θέλεις να τελειώσουν ποτέ. Ξαπλωμένη στο κρεβάτι. Η μπαλκονόπορτα ανοιχτή, ώστε να απολαμβάνω τον «ήχο».


Δύο-τρία τζιτζίκια τραγουδούν κι ανάμεσά τους ένας γρύλος.(trio-quarteto)

Τα γειτονάκια μου, μιλούν ρώσικα στο μπαλκόνι τους, με ένα κρύφο staccato στη φωνή.

Κάπως innocente ζωγραφίζεται η μουσική από τα μπαράκια της Συγγρού και της Βαλαωρίτου.

Μια σειρήνα -ασθενοφόρο, περιπολικό ή πυροσβεστική, ποιός ξέρει;- στο βάθος του δρόμου σκεπάζεται από τον furioso ήχο μιας μηχανής, που καλπάζει γεμάτη αυθορμητισμό.

Η διπλανή έχει βάλει στο repeat το “Nights in white satin”, ενώ ο τσιγαρόβηχάς της επαναλαμβάνεται με ένα διπλό ή τριπλό “γκουχου”, το οποίο εξασθενεί σταδιακά. (diminuendo)

Κάποιος καλεί το ascenseur -ευτυχώς δεν είμαι μέσα, ώστε να ακούσω τον εκκωφαντικό κρότο που πλάθουν οι αυτόματες πόρτες, όταν ανοίγουν.

Από πάνω ακούγονται βήματα, ελαφρώς μεθυσμένα, 1-2-3, 1-2-3. Χορεύουν waltz;

Ένας σωλήνας τρέχει, σαν ρυάκι που χύνεται σε ποτάμι.

Ένα αεροπλάνο περνά πάνω απ’το κεφάλι μου, για να προσγειωθεί στο αεροδρόμιο “Μακεδονία”. Πίσω του αφήνει ήχο σίγουρο για το που οδηγεί αυτή η νότα. (alla marcia)

Από κάποια αίθουσα του Κρατικού Ωδείου Θεσσαλονίκης ένα νυχτερινό του Chopin για πιάνο, πλυμμηρίζει τον αέρα -μελετά κάποιος ή προσπαθεί να αγγίξει την ψυχή μου; (con anima)

Το πάθος δύο εραστών από την απέναντι οικοδομή, όπου χαρίζει ο ένας στον άλλο την ηδονή της ανάσας, που ολοένα γίνεται πιο έντονη και γρήγορη για να κορυφωθεί και να σβήσει. (appassionato)

Ένα κουνούπι, μοιράζεται τα μυστικά του μαζί μου, ψιθυρίζοντάς τα με έναν εξομολογητικό τόνο.(pianissimo)

Τα αυτοκίνητα που απόμειναν στο δρόμο. Μια κόρνα.

Η συνομιλία δύο σκύλων, που χάνεται στην απόσταση.(fade out)


Πάνω (ή κάτω) από όλα αυτά ακούγεται μια υπόκωφη βοή. Αν ήμουν σε νησί θα έλεγα πως είναι τα κύματα που σκαν στη ακροθαλασσιά. Όμως, είναι ο άνεμος που χορεύει ανάμεσα στα φύλλα των δέντρων.

Κι εγώ, παραδομένη, αφουγκράζομαι την έκσταση, ακούω την αγάπη.