Δρακουλόσπιτο

Κλείνει η πόρτα-ξανά,

βγαίνεις από τον μικρό παράδεισο,

βρίσκεσαι μόνος στον σκοτεινό διάδρομο

που οδηγεί σε μια παλιά πόλη,

η ατμόσφαιρα είναι παγωμένη,

κάγκελα θαμμένα κάτω από τη σκόνη,

γριές σκάλες στριγγλίζουν σε κάθε βήμα,

οι τοίχοι πράσινοι από τη μούχλα, υγροί στάζουν πόνο,

η μυρωδιά των αιώνων πνιγηρή,

-ποιος μπορεί ν’ αντέξει τόσο βάρος;

 

Μόνος έκλεισες την πόρτα.

Advertisements

Βρέχει

μυρίζει φρέσκο χώμα,

το νησί έχει βυθιστεί στο σκοτάδι,

αστραπές χαρίζουν ελάχιστο φως στα υγρά καντούνια,

βροντές ξεσκεπάζουν φαντάσματα,

ο γρήγορος ήχος της βροχής,

μια κόρνα, έπειτα μια δεύτερη,

παραθυρόφυλλα που τρίζουν παραδομένα στη λύσσα του ανέμου,

ένας νέος τόσο κοντά, τόσο μακριά τραγουδά γρατζουνώντας μια κιθάρα,

συνομιλίες γειτόνων,

κραυγές εφήβων που τρομάζουν τη σιωπή,

παράνομοι εραστές κατεβαίνουν αργά τη μεταλλική σκάλα,

οι ρόδες των αυτοκινήτων πάνω στον ιδρωμένο δρόμο.

Έλα να ταξιδέψουμε μαζί….κι απόψε 

Η τεχνολογία μας φέρνει κοντά

Είμαι πολύ χαρούμενη αυτές τις μέρες και γιατί να μην είμαι άλλωστε…? Η τεχνολογία μας φέρνει κοντά, και συγκεκριμένα με τη Θεσσαλονίκη.

Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης σε συνεργασία με το Εργαστήριο Ηλεκτρακουστικής και Τηλεοπτικών Συστημάτων της Πολυτεχνικής Σχολής του ΑΠΘ, για πρώτη φορά ένα πρωτοποριακό εγχείρημα, που αποτελεί παγκόσμια καινοτομία. Ταινίες του Φεστιβάλ, θα εξαπλωθούν σε 4 πόλεις και θα μεταδοθούν ζωντανά (live streaming) σε ΑΕΙ και ΤΕΙ μέσω του πανεπιστημιακού δικτύου GRNET, δίνοντας έτσι τη δυνατότητα σε κάθε Έλληνα να τις παρακολουθήσει χωρίς να χρειαστεί να επισκεφθεί τη Θεσσαλονίκη. (Γιώργος Παπανικολάου, Διευθυντής Εργαστηρίου Ηλεκτρακουστικής & Τηλεοπτικών Συστημάτων ΑΠΘ.)

Μια από αυτές τις πόλεις είναι η Κέρκυρα με το Ιόνιο Πανεπιστήμιο. Οι προβολές γίνονται στην Ιόνιο Ακαδημία και με χαρά διαπίστωσα, πως έχουν ιδιαίτερη απήχηση τόσο στους φοιτητές, όσο και στους υπόλοιπους κατοίκους του νησιού.

Σήμερα, πριν την προβολή του ντοκιμαντέρ έγινε ζωντανή σύνδεση με τη Θεσσαλονίκη και το “ΟΛΥΜΠΙΟΝ” για την παρουσίαση του “Καναρίνι μου γλυκό” από τον ίδιο τον σκηνοθέτη, Roy Sher, ο οποίος χαιρέτησε το Φεστιβάλ, κάνοντας μάλιστα αναφορά στον Μανώλη Ρασούλη.

Το ντοκιμαντέρ ξετύλιγε την ιστορία της Ρόζας Εσκενάζι, τραγουδίστρια του ρεμπέτικου. Ακούστηκαν πολυαγαπημένα τραγούδια, ταξιδέψαμε σε μιαν άλλη εποχή, στους ίδιους τόπους, Θεσσαλονίκη, Κωνσταντινούπολη, Αθήνα, Σμύρνη. Συγκίνηση και συναισθηματική φόρτιση αγκάλιαζε την ίδια την ιστορία, ωστόσο δεν απουσίαζε το χιούμορ.

Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι το γεγονός ότι, όταν τελείωσε το ντοκιμαντέρ και άρχισαν να πέφτουν οι τίτλοι, ο κόσμος δεν έφυγε, αλλά έμεινε εκεί να ακούσει και το τελευταίο τραγούδι κι έπειτα ξέσπασε γι’ ακόμη μια φορά σε χειροκρότημα τόσο θερμό, τόσο ζωντανό, αληθινό.

Μπράβο γι’ αυτή τη πρωτοβουλία. Ο πολιτισμός μας έχει ανάγκη από τέτοιες κινήσεις!

 

Jazzέψαμε

Ο κιθαρίστας με τον μπερέ, ο τρομπετίστας με την κοτσίδα, στο μπάσο ο μουσάτος με τα κίτρινα και ο ντράμερ με τη γραβάτα. Ένα κουαρτέτο jazz μουσικής, που πραγματικά μας άφησε άφωνους. Εκπληκτικές διασκευές, μοναδικές ερμηνείες.

Καλή παρέα, ανοιχτές καρδιές, θολωμένα μυαλά, μαζεμένα σ’ ένα μπαρ στο νέο φρούριο, ζεστό και εμπνευσμένο να εμπνέει. Η μουσική πλημμύριζε τον χώρο, η ατμόσφαιρα μαγευτική. Όλοι απολαμβάναμε με μάτια γεμάτα ενθουσιασμό και πολλές φορές νιώθαμε να μας διαπερνά ρίγος από τη συγκίνηση, που με τόσο ιδιαίτερο τρόπο μπορεί να προκαλέσει η μουσική.

Η ενέργειά των μουσικών πάνω στη σκηνή, δεν μας άφηνε περιθώρια να στρέψουμε αλλού το βλέμμα. Τους αποθεώναμε με κάθε τρόπο, χειροκροτήματα, κραυγές, ουρλιαχτά, σφυρίγματα.

Παρασυρθήκαμε στο ρυθμό της μουσικής και…. jazzέψαμε.